"هفت به کجا میرود"

سینمایی که به شدت عقده ای است. می بینی که تهمینه میلانی در هفت چنین می گوید که "مگر می‌شود کسی در ایران بزرگ شود و عقده نداشته باشد، تمام ایرانی‌ها عقده‌ای‌اند". اهمینه میلانی یک شخص نیست او نمونه ای از خربار سینماست. او به زبان بازبانی اش می گوید که من عقده ای ام. سینمای ما سینمای بیماری روانی اهالی آن است. سینمای ما سینمای عقده ای است. تهمینه میلانی نیز فمنیستی روانی است. دست دادن رن و مردنامحرم، ارتباط نامشروع، خیانت، دوست دختر پسری، سکس پنهان، شک و درغ و عدم اطمینان تمام محتوای فیلم های او و هم کیشان اوست و نشان دهنده شخصیت و مسائل خانوادگی آن هاست. این مسئله مرفهین است. عیاشی مرد و فاحشگی زن.فیلم های آن ها پز از کثافت و سیاه نمایی و نشان دهنده مشکلات روحی سازندگان آن هاست. از نظر افرادی فمنیستی مانند تهمینه میلانی  پسران جوان ما دختر باز و خائن هستند. مردم همه کثیف هستند. مذهبی ها همه ریا کار، مردان عیاش و زن ها مخالف حجاب و اسلام هستند و در جامعه حقوق آن ها از بین رفته است. اما این مسئله جامعه ما نیست  و این مشکلات مخصوص اطرافیان خود تهمینه میلانی است. فیلم های آن ها بیننده ی بسیار اندکی دارند زیرا مردم جامعه دچار مازوخیسم نیستند. مردم به دنبال فیلمی هستدن که اولا به شعور آن ها توهین نکند و ثانیا به مسائل خود آن ها بپردازد نه طبقه ای خاص که سینماگران نیز در آن طبقه قرار می گیرند. سینمایی که در دست طبقه خاصی قرار گیرد سینمایی ضعیف و کم بیننده می شود. و هر از چند گاهی می شنوی که فلان فیلم فیلم خوبیست. هوچی گران سینمایی هر چند وقت یک بار فیلمی را علم می کنند و و آن را بزرگ می کنند و بازهم چیزی به دست نمی آورند. صدای آن ها بلند است، آن ها مدام بیانیه های سیاست بازانه می دهند.

/ 0 نظر / 14 بازدید